In mijn fotostudio in Tervuren krijg ik veel zogenaamde ‘expatriates’ over de vloer. Buitenlanders die voor een multinational, de Europese Unie of de NATO in België werken en wonen. Na een tijdje begin je als fotograaf het verschil tussen, ik zeg zomaar wat, een Duitser, een Engelsman of een Rus te kennen. Wat me bijvoorbeeld opvalt is dat mensen uit Angelsaksische landen veel meer foto-minded zijn dan wij Belgen. Een Belg laat foto’s maken op speciale momenten in zijn/haar leven, zoals een communie of lentefeest, een huwelijk of een zwangerschap. Britten hebben zo’n speciale gelegenheid helemaal niet nodig voor een familieportret. Sommigen komen jaarlijks of tweejaarlijks langs voor een’ update’. Niet alleen is dat goed voor mijn business, maar ook voor hen zelf. Er gaat geen maand voorbij of er stapt wel iemand de winkel binnen met een verkreukelde pasfoto van een dierbare overledene, met de vraag of ik een vergroting kan maken van de foto. Een goede foto blijken ze niet te bezitten. ‘Laat u fotograferen voor ze u cremeren’ denk ik dan altijd. Gelukkig is er met programma’s als Photoshop veel mogelijk, maar een mooi origineel familieportret is door geen enkel computerprogramma te overtreffen.
