Kerstmis en nieuwjaar, een tijd van bezinning, maar vooral van feesten, eten en drinken. Voor de meesten onder ons een tijd om even de riem af te leggen en het wat kalmer aan te doen. Niet echter voor een bedrijf als Eetclusief voor wie het drukke dagen zijn. Sinds 2004 zijn de broers Vanden Borre aktief op de markt van feest- en bedrijfscatering. ‘Moeke’ Vandenborre is het alziend oog dat er op toekijkt dat alles op wieltjes loopt. Bovenstaande foto werd genomen met één losse flitser achter een witte lichtdoorlatende paraplu.

Ik wens hierbij iedereen een prettig jaareinde toe en een fotogeniek 2012.

De suikerbakkers Geldof van Eeklo, wie kent ze nog niet ? Na hun verschijning in het VRT-programma ‘drie generaties’ verscheen hun levensloop in zo wat elke krant en magazine. Het is in ieder geval een straffe prestatie van de familie Geldof dat ze in drie generaties van de cuberons of ‘neuzekes’ een internationaal bekend snoepje wisten te maken. Als bedrijfsfotograaf maakte ik bovenstaand portret in opdracht van Unizo in de fabriekshal te Eeklo.

Het voorbije weekend ontving ik de titel Qualified European Photographer (QEP). Een  internationale jury van topfotografen uit 5 landen (België, Frankrijk, Spanje, Hongarije en Duitsland) kende mij unaniem deze erkenning toe op basis van een reeks van 12 portretten. De titel van QEP wordt toegekend door de Federation of European Professional Photographers aan fotografen die zich onderscheiden door hun uitzonderlijk vakmanschap. Dit Europese toplabel overstijgt de onderscheidingen die in de respectievelijke landen worden uitgereikt.

Voor Unizo maakte ik bovenstaand portret van de juweliersfamilie Vercammen in Heist Op Den Berg. Zo’n fotosessie start altijd vanuit een kort moment van wanhoop.  Je komt binnen in een drukke winkel waar iedereen bezig is met klanten te bedienen.  Klant is koning, dus als fotograaf heb je niet veel tijd. In een paar minuten moet je  de belichting opstellen en een geschikt ‘decor’  vinden waaruit de kijker kan afleiden wat het beroep van de mensen op de foto is. Daarna een minuutje om de mensen achter de toonbank weg te halen en ze te schikken tot een coherente groep. Als de opdracht dan geslaagd is, geeft dat altijd weer een ‘yes we did it-gevoel’. En daar doen we het toch voor ?

Wat doen drie dames met kookgerei en voedingswaren in een modeboetiek vraagt u zich wellicht af. Patricia, Sylvia en Anja zijn zussen die allemaal een eigen handelszaak hebben op een boogscheut van elkaar op de strandlaan in Sint Idesbald. Sylvia baat een Spar superette uit terwijl Anja eigenaar is van Panache, een exclusieve kookboetiek waar je alles vindt voor keuken en gedekte tafel. Patricia tenslotte runt de boetiek Weekendmode. Samen op de foto vonden ze wel leuk, maar samen in één zaak werken, dat zou nooit lukken. ‘We willen alledrie de baas spelen’ schaterde de zussen het uit.

De foto werd genomen met één reportageflitser die rechts van de camera stond met gebruik van een witte doorzichtige paraplu.

Chocolatier Goossens is niet alleen een begrip in Antwerpen, maar ook in Hollywood en Hongkong. Vader René startte in 1955  zijn chocoladewinkeltje op in de Isabellalei. Zijn klanten bestonden uit de gegoede burgerij die in de herenhuizen in de buurt woonden. In 1982 ontwierp hij de enige échte Antwerpse Handjes, nog altijd één van de meest bekende pralines die er bestaan. Toen zoon Eric in 1990 de zaak overnam, moest hij opboksen tegen grootindustriële bedrijven die hun chocoladeproducten tegen lage prijzen aanboden in de grootwarenhuizen. In plaats van paaseieren te kopen bij de chocolatier, kochten de mensen industriële paaseitjes op basis van bewaarproducten in de supermarkt. Erik gooide het roer om en richtte zich met al zijn vakmanschap op het buitenland. Vandaag de dag verkoopt hij pralines aan filmsterren in Hollywood waar hij ook een winkel heeft. Evenals in Hongkong. Maar de échte chocoladegenieter kan vandaag de dag nog altijd terecht in de de Antwerpse Isabellalei voor zijn stukje kleine zonde.

In mijn fotostudio in Tervuren krijg ik veel zogenaamde ‘expatriates’ over de vloer. Buitenlanders die voor een multinational, de Europese Unie of de NATO in België werken en wonen. Na een tijdje begin je als fotograaf het verschil tussen, ik zeg zomaar wat, een Duitser, een Engelsman of een Rus te kennen. Wat me bijvoorbeeld opvalt is dat mensen uit Angelsaksische landen veel meer  foto-minded zijn dan wij Belgen. Een Belg laat foto’s maken op speciale momenten in zijn/haar leven, zoals een communie of lentefeest, een huwelijk of een zwangerschap. Britten hebben zo’n speciale gelegenheid helemaal niet nodig voor een familieportret. Sommigen komen jaarlijks of tweejaarlijks langs voor een’ update’.  Niet alleen is dat goed voor mijn business, maar ook voor  hen zelf. Er gaat geen maand voorbij of er stapt wel iemand de winkel binnen met een verkreukelde pasfoto van een dierbare overledene, met de vraag of ik een vergroting kan maken van de foto. Een goede foto blijken ze niet te bezitten. ‘Laat u fotograferen voor ze u cremeren’ denk ik dan altijd. Gelukkig is er met programma’s als Photoshop veel mogelijk, maar een mooi origineel familieportret is door geen enkel computerprogramma te overtreffen.

hartelijke groeten,

Francis Tilborghs

Misschien denkt u dat deze jongedame haar eerste communie doet en wat foto’s liet maken voor het communiekaartje. Niets daarvan. Steffie had voor haar verjaardag een cadeaubon voor een fotoshoot gekregen. En daar maakte ze dankbaar gebruik van om zich uitgebreid te laten fotograferen na een bezoekje aan de visagiste en haar kapper. Het leven van een fotograaf kan mooi zijn…